Karbon Monoksit Dedektörü

İlk tasarımlar, karbon monoksit varlığında kahverengimsi veya siyahımsı bir renge dönüşen beyaz bir pedden oluşan bir kimyasal dedektör kullanıyordu. Bu tür dedektörler ucuzdur ancak yalnızca görsel bir uyarı verir. 1990'larda karbon monoksitle ilişkili ölümler arttıkça, sesli alarmlar standart hale geldi.
Karbon monoksit dedektörlerindeki alarm noktaları basit bir alarm seviyesi değildir (duman dedektörlerindeki gibi) ancak bir konsantrasyon-zaman fonksiyonudur. Daha düşük konsantrasyonlarda, örneğin milyonda 100 parça (PPM), dedektör onlarca dakika boyunca alarm vermez. 400 PPM'de, alarm birkaç dakika içinde çalar. Bu konsantrasyon-zaman fonksiyonu, vücuttaki karbon monoksit alımını taklit etmeyi ve aynı zamanda sigara dumanı gibi nispeten yaygın kaynaklardan gelen kısa karbon monoksit patlamaları nedeniyle oluşan yanlış alarmları önlemeyi amaçlamaktadır.
Maliyet, doğruluk ve tepki hızı bakımından farklılık gösteren dört tip sensör mevcuttur. Çoğu dedektörün değiştirilebilir sensörleri yoktur.

Dedektör, karbon monoksitle reaksiyona girdiğinde renk değiştiren renkli bir kimyasaldan oluşan bir pedden oluşur. Ancak, yalnızca gazın nitel bir uyarısını sağlarlar. Bu dedektörlerin başlıca avantajı, en düşük maliyetli olmalarıdır, ancak dezavantajı, aynı zamanda en düşük koruma seviyesini sunmalarıdır.
Karbon monoksit tespiti için kullanılan bir reaksiyon potasyum disülfitopalladat (II) katalitik oksidasyonudur:
CO + K2Pd(SO3)2 ->Pd + CO2 + SO2 + K2SO3
Reaksiyon ilerledikçe atomik paladyum salınımı rengin sarıdan kahverengiye ve siyaha dönmesine neden olur.

Biyomimetik sensör, çevredeki karbon monoksit miktarına orantılı olarak CO varlığında koyulaşan hemoglobine benzer bir şekilde çalışır. Siklodekstrinler, bir kromofor ve bir dizi metal tuzu kullanır. Bu, doğrudan görülebilir veya bir IR LED gibi bir kızılötesi foton kaynağına bağlanabilir ve ardından bir fotodiyot kullanılarak izlenebilir. Pil ömrü, geleneksel alkalin ile genellikle iki ila üç yıldır, ancak bir lityum pil ürünün ömrü kadar dayanır. Biyoteknoloji tabanlı sensörlerin altı yıllık faydalı bir çalışma ömrü vardır. Bu ürünler kitle pazarına giren ilk ürünlerdi, ancak diğer sensörlerden daha pahalı oldukları için çoğunlukla üst düzey alanlarda ve karavanlarda kullanılıyorlar. Lawrence Berkeley Ulusal Laboratuvarı'ndan gelen bir rapora göre teknoloji geliştirildi ve en güvenilir teknolojidir.

Elektrokimyasal Karbon Monoksit sensörleri. Hem sensörler hem de alarmlar farklı şirketlerdendir.
Üzerinde sarı bant bulunan metal silindir.
Üzerinde yazı bulunan kahverengi silindir.
Elektrokimyasal dedektör, algılanacak gaz kimyasal reaksiyona girdiğinde elektrik akımı üretmek için yakıt hücresinin prensibini kullanır. Üretilen akım, sensöre yakın ortamda bulunan karbon monoksit miktarıyla tam olarak ilişkilidir. Esasen, elektrokimyasal hücre bir kaptan, iki elektrottan, bağlantı kablolarından ve bir elektrolitten (genellikle sülfürik asit) oluşur. Karbon monoksit bir elektrotta karbondioksite oksitlenirken, oksijen diğer elektrotta tüketilir. Karbon monoksit algılama için, elektrokimyasal hücrenin diğer teknolojilere göre avantajları vardır; karbon monoksit konsantrasyonuna göre oldukça doğru ve doğrusal bir çıktısı vardır, oda sıcaklığında çalıştırıldığından minimum güç gerektirir ve genellikle beş ila on yıl olan uzun bir ömre sahiptir. Bu teknoloji, Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa'da baskın teknoloji haline gelmiştir. [alıntı gerekiyor] Test düğmeleri yalnızca pilin, devrenin ve sesli uyarının operasyonel etkinliğini gösterir. Bir CO alarmının çalışmasını bir elektrokimyasal hücre kullanarak tam olarak test etmenin tek yolu, test süresi boyunca konsantrasyon seviyesini korumak için bir örtü içinde verilen bilinen bir kalibre edilmiş test gazı kaynağıdır.

Yarı iletken kalay dioksitin yalıtkan seramik bir taban üzerindeki ince telleri, entegre bir devre tarafından izlenen bir sensör sağlar. Bu algılama elemanının çalışması için yaklaşık 400 dereceye kadar ısıtılması gerekir. Oksijen kalay dioksitin direncini artırırken karbon monoksit azaltır. Entegre devre, algılama elemanının direncini izler. Ömürleri yaklaşık beş yıldır ve alarmların kurulum sırasında ve en azından yılda bir kez bir test gazıyla test edilmesi gerekir.
Bu sensörün büyük güç talebi nedeniyle, genellikle şebekeden güç alır. Pille çalışan, darbeli bir sensör, aylarca kullanım ömrüne sahiptir.
Bu teknoloji Japonya'da ve Uzak Doğu'nun diğer yerlerinde yaygın olarak kullanılıyor ve ABD'de de bir miktar pazara nüfuz ediyor. Ancak, elektrokimyasal hücre teknolojisinin üstün performansı bu teknolojinin yerini almaya başlıyor.